Arjen Lubach vindt het niet erg als hij later wordt vergeten

Arjen Lubach vindt het niet erg als hij na zijn dood wordt vergeten. Dat zegt de satiricus in de podcast BOOS Grote Gesprekken, waarin hij met Tim Hofman praat over zijn vak en zijn positie in het medialandschap.

Lubach zegt trots te zijn op de dingen die hij maakt en het team waarmee hij werkt. Maar de cabaretier kan weinig met anderen die hem het predikaat "succesvol" geven. "Ik lees veel biografieën van mensen uit de achttiende, negentiende eeuw: Jacob van Lennep, Betje Wolff, Aagje Deken, Eise Eisinga", vertelt Lubach. "Dat zijn beschouwingen van eeuwen later. Dat is fokking fascinerend, want dan kan je het in een tijdgeest plaatsen en zeggen wat er is gebeurd. Maar mensen die nu, midden in de storm, brullen: jij bent succesvol! Ik kan daar niets mee." Hij heeft van die latere analyses ook geen verwachtingen: "Je mag mij ook gewoon vergeten, dat vind ik ook prima."

Lubach beklemtoont dat de buitenwereld alleen maar ziet wat er goed gaat. "Ik heb ook filmscripts geschreven die in het NTR-gebouw liggen in een la bij een dramaturg, die nooit zijn gemaakt", zegt hij. "Ik ben al vier boeken begonnen die ik niet heb afgemaakt. Er zijn ook projecten minder gegaan. Het is niet zo dat alles wat ik aanraak in goud verandert."

De cabaretier vindt het jammer dat hij als 46-jarige nooit meer iets "voor het eerst doet". Mensen zijn nu gewend aan zijn stijl, zegt hij. "Het gebeurt nooit meer dat mensen je ontdekken", legt hij uit. "Ik weet dat we nu betere programma's maken dan vroeger. Alleen krijgen we te horen: 'Arjen Lubach deed weer wat hij altijd doet'. Dat vind ik jammer." Het trotst zegt Lubach te zijn op het feit dat medewerkers van zijn show een veilige werkomgeving ervaren. "Dat we het programma maken met respect voor elkaar, dat iedereen zich veilig voelt", legt hij uit. "Daar ben ik het meest trots op: dat dat al twaalf jaar is gelukt."

Ook reflecteert Lubach op de overstap van de NPO naar RTL. "We erkennen dat we nu voor een commercieel bedrijf werken, maar ik heb dat nooit als negatief element gezien", stelt hij. "Het is ook wel lekker om zo'n programma 'in de markt' te maken. Want dan moet je je nog meer bewijzen. Het voelde bij de NPO alsof we een paraplu hadden die ons beschermde: dit vinden we verantwoord en belangrijk, dat je grapjes maakt met belastinggeld." Lubach vond dit "vlijend en leuk, maar het voelde ook ergens ongemakkelijk". Mede daarom was het "ook wel cool om te zeggen: dit kunnen we, en nu gaan we de straat op. We moeten grappige shit maken en mensen moeten blijven kijken."