DEN HAAG (ANP) - Twee op de drie Nederlanders komen niet direct in actie wanneer ze bepaalde signalen ontvangen die kunnen wijzen op kindermishandeling. De twijfel om aan de bel te trekken is vooral groot als signalen niet direct duidelijk zijn, meldt Landelijk Netwerk Veilig Thuis op basis van onderzoek. Van de ondervraagde volwassenen wil 67 procent eerst meerdere duidelijke signalen zien of er (redelijk) zeker van zijn kindermishandeling te voorkomen alvorens actie te ondernemen.
Volgens directeur Danny Tenić zijn veel mensen bang om ten onrechte conclusies te trekken. "Dat hoeft niet. Advies vragen aan Veilig Thuis betekent niet dat je meteen een melding doet."
De twijfel om actie te ondernemen is vooral groot als niet direct zichtbaar is dat een kind mogelijk wordt mishandeld. Van de ondervraagden zegt het merendeel, 66 procent, in actie te komen bij tastbare signalen van mogelijke kindermishandeling, zoals een verwonding. Bij minder zichtbare signalen komt 41 procent van de volwassenen in actie. Dan gaat het vaak om emotionele of gedragsmatige problemen, bijvoorbeeld als een kind angstig of opvallend teruggetrokken is.
Uit het onderzoek blijkt dat de grootste drempel om contact op te nemen met een organisatie als Veilig Thuis de angst is om "het fout te hebben". Daarna is niet weten wat er na contact gebeurt het meest voorkomende obstakel. Ook ervaren sommige volwassenen angst voor de gevolgen van het opnemen van contact.
Veilig Thuis noemt het een "hardnekkig misverstand" dat sommige mensen denken dat contact opnemen met Veilig Thuis meteen tot een melding leidt. "Iets doen" betekent niet altijd dat iemand direct moet ingrijpen of zelf moet beoordelen of er echt sprake is van kindermishandeling. "Een eerste stap kan ook bestaan uit blijven kijken, een open vraag stellen, zorgen bespreken met iemand die het kind kent of deskundig advies vragen."
Samen met Augeo Foundation, een organisatie die zich inzet voor de aanpak van kindermishandeling, en Stichting Voorkoming van Kindermishandeling vraagt Veilig Thuis aandacht voor de rol die mensen spelen in de omgeving van een kind dat mogelijk niet veilig is thuis. De organisaties willen overbrengen dat "je niet zeker hoeft te weten wat er speelt om iets met je zorgen te doen".